Vur Yıkılsın

Içimden geçenleri sana anlatamadım
Yandım tutuştum mahvoldum
Gözlerini yasakladım gözlerime
Bir daha asla bakamam ki
Bunlari sana anlatamam ki

Vur yıkılsın...
Yıkılsın yüreğim acımaz
Geçerken uğra arada sırada
Benim cesaretim yok karşına çıkmaya

Vur yıkılsın...
Yıkılsın yüreğım acımaz
Geçerken uğra arada sırada
Benim cesaretim yok karşına çıkmaya

Içimden geçenleri sana anlatamadım
Yandım tutuştum mahvoldum
Gözlerini yasakladım gözlerime
Bir daha asla bakamam ki
Bunlari sana anlatamam ki

Vur yıkılsın...
Yıkılsın yüreğim acımaz
Geçerken uğra arada sırada
Benim cesaretim yok karşına çıkmaya

Vur yıkılsın...
Yıkılsın yüreğım acımaz
Geçerken uğra arada sırada
Benim cesaretim yok karşına çıkmaya

İçimden yalın ayak koşmak geliyor çok uzaklara, nefesim kesilene kadar, ardıma bakmadan koşmak.

Nereye olduğunu bilmeden, amaçsız, sorgusuz, sualsiz, sorumsuzca, asice,kendimce.

Ne geride bıraktıklarımı düşünmek istiyorum ne ileride karşılaşabileceklerimi. Yalnızca hafif bir rüzgâr

eşlik edecek bana, sırtım ter içinde kalacak, göğsümün arasından kayıp süzülecek yağ gibi. Yüzüm

yanacak güneşten, kuraklaştıkça yavaşlayacağım. Umurum değil.

Ne her defasında beni bunaltan mantığımı almak istiyorum yanıma ne de yanıltan duygularımı.

Yüreğimin götürdüğü yere değil, bilinçsizce, duygusuzca yokuşlardan çıkacağım, derelerde ıslanacağım,

otoyollar geçeceğim, köylere gireceğim. Rüzgârın estiği yöne savrulacağım.

O nu mı arıyorum?

Sormayacağım hayır, sorgusuz, sualsizdi.

Kimseyi görmeyeceğim, doğayla ben bir başıma. Savunmasız,çırılçıplak kalacağım.Doğayla sevişip

kendime yeni bir ben doğuracağım.Sonra eski benliğim orada öylece yığılıp

kalacak,yorgun,hasta,bilinçsiz,duygusuz,bomboş.

Sonra yine arkama bakmadan koşup gideceğim olmak istediğim yere

Varlığımı kendime kanıtladığım yere.....

BEN SANA MECBURUM

Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur?
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun

Sevmek kimi zaman rezilce korkudur
İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor
Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum sen yoksun

Belki Haziranda mavi benekli çocuksun
Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden
Belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun
Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
Belki körsün kırılmışsın telâş içindesin
Kötü rüzgâr saçlarını götürüyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Bu kurtlar sofrasında belki zor
Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Sus deyip adınla başlıyorum
İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin
Hayır başka türlü olmayacak
Ben sana mecburum bilemezsin..

Attila İlhan

otuz ağustos özel

RIZA USTA

OTUZ AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI Bir Arslan kükredi yer gök inledi Kaşları yay gözler şimşek gibiydi İleri ordular hedef Akdeniz Diye gü sesiyle emirler verdi   Yankılandı dağ ile taş ses verdi Yüce Atatürk,e hoş geldin dedi Yırtıcı bir Kaplan gibi gibi şahlandı Yurdumuzun kahraman Mehmet,leri   Hücum diyen Ata,sının emrine Allah , Allah diye koştu Mehmed,im Düşmanı boğarak döktü denize Vatanı kurtardı Arslan Mehmed,im Vatan dedi Anam dedi yar dedi Allah , Allah dedi coştu Mehmed,im Bu can feda olsun Vatanım için Diye son sözünü dedi Mehmed,im   Bu nasıl bir inanç nasıl iman ki Sanki gök gürledi yerler inledi Vatanı kurtarmak benim görevim Diye silahlandı koştu Mehmed,im   Ruhunda yaşıyan bu sevda ile Destanlar yazdırdı bize Mehmed,im Zafer sevinciyle naralar atıp Dağları taşları aştı Mehmed,im   Dokuz Eylül günü ege göründü Düşmanı İzmir,den denize döktü Zafer sevinciyle göklere çıkıp Hakkın rızasına koştu Mehmed,im   Bu gün tarih (On iki Eylül) günü Kutlu olsun zaferin yıl dönümü Yüzbaşı Kemal,ler Baki çavuşlar Urla,ya koşarken tattı ölümü   Onlar şimdi gök yüzünde gezerler Bizleri seyredip gafiller derler Bir karış toprağa ne canlar verdik Hesabını yapın diye söylerler   A,b, üyeliği olsun diyerek (                          )alıp verdiler Bu yurdun sahibi biziz diyenler Olmaz dualara amin ettiler   Avrupalı olma sevdası sardı Ne örf,ne Anane toprak kaldı Hepsinden vaz geçip çıktık yollara Rıza Usta bile şaştı bunlara !!!!! Rıza Usta !!

Hadi Git Yâr!

Caddelerde RÜZGAR

Caddelerde sisli, puslu bir kış ikindisi,
Ağaçlarda salkım salkım eski zamanlardan kalma anılar,
Yapraklarda yere düşmeye hazırlanan yağmur damlaları,
Bir yaprak kıpırdıyor işte, gümüşi bir damla usulca yere düşüyor.
Sen sanki, yaprakların arasından bana müzipçe gülüyorsun.
Beni her zaman şaşırtırsın zaten. Beni her zaman güldürmeyi bilirsin.
Farkına bile varmadan bir şarkı dökülüyor dudaklarımdan
'Caddelerde rüzgâr, aklımda, aklımda aşk var.'
 
Rüzgâr keskin ıslığı ile şarkıma eşlik ediyor.
İstasyon Caddesi'nin tenhalığı nedense ilk defa içime dokunuyor.
Arabaya binsem ve birlikte gezdiğimiz yerlere gitsem,
evimde şiirler okuyarak telefonunu beklesem,
telefonunun gelmediği zaman seni başka yerlerde arasam.
Sonra sen gelsen yanıma, yine 'seviyorum' desen,
ben yine senin gözlerinde sonsuzluğa mahkum edilen aşkımı görsem.
Ayrıca şarkılar gerçek oldu bu kez.
Caddelerde rüzgâr, aklımda, aklımda aşk var.
 
Yalnızım,
üşüyorum, özlediğimse çok uzaklarda,
Bahçeme melekler yağıyor, hepsi de tanıdık,
Senden doğan, gözlerinde hayat bulan, bizi koruyan,
kollayan ve en önemlisi ikimizi bir araya getiren melekler,
Son kez yine seninle gezmiştik oraları.
Sen kimbilir belki de,
uzak bir kıtanın, uzak bir şehrindesin,
uzak bir şehrindesin şimdi,
 
Benimse herşeyim aynı,
Geceleri bodrum katlarına yağmur daha çok yağıyormuş,
bugünlerde bir tek bunu ögrendim.
Bir de geceleri daha uzun sanki, bitmek bilmiyor.
Bana anlatmak için neler biriktirdin içinde?
Benim sana anlatacağım yeni birşeyler yok.
Dedim ya, her şey aynı.
Ama sanki biraz mahsunluk çöktü üzerime,
bir de gülüşlerim sanki biraz azaldı.
Sen olsaydın hemen anlardın. Sen benim herşeyimdin.
Arkadaşım, dostum, öğretmenim, talebem, sevdiğim.
 
Koşulsuz bir sevgiyle sevdim seni, bağlandım.
Sen kimbilir belki de, uzak bir kıtanın,
Uzak bir şehrindesin şimdi.
Benimse içimde kocaman bir boşluk var. Hayır,
Üzülmüyorum, içimdeki boşlukta birtek özlemin yankılanıyor.
Hayır, sana anlatmak için yeni şeyler biriktirmiyorum içimde,
çok istesen hikayeler uydururum.
Ama hikayelerimden önce itiraflarım olacak.
Kendimden bile gizlediğim duygularımın itirafları.
Sana aşık olmaktan delice korktuğumu,
sana bakarken içimin titrediğini.
Daha pek çok, sırrımı anlatacağım, anlatacağım sana.
 
Gerçi anlatmama gerek yok,
sen zaten hepsinin çoktan farkındasın...
Sen kimbilir,
belki de uzak bir kıtanın, uzak bir şehrindesin şimdi.
Bense odamda senden uzak.
Hayır beni merak etme, üzülmüyorum, üzülmüyorum artık,
 
Biliyorum,
biliyorum ikimizde yoktuk bu aşk başladığında
ve çok iyi biliyorum,
sonsuzluğa mahkum edildi bizim aşkımız.
Dedim ya, beni merak etme. Üzülmüyorum.
Yalnızca biraz, biraz üşüyorum, biraz üşüyorum, üşüyorum...

(anonim) Ayhan UÇAR - Aysun ASAR

 NETTEN DERLENMİŞTİR.

NETTEN DERLENMİŞTİR

Bizim Şarkımız -Grup Anılar

dönmez olsun dönmez olsun

 sensiz bu dünya dönmez olsun

 sönmez olsun sönmez olsun

 içimdeki ateş sönmez olsun

bu şarkı bizim olsun

 aşkımız sonsuz olsun

 gönlümün pınarında adın ceylanım olsun

 görmez olsun görmez olsun

 sensiz bu gözlerim görmez olsun

 sevmez olsun sevmez olsun

 kalbim başkasını sevmez olsun

bu şarkı bizim olsun

 aşkımız sonsuz olsun

 gönlümün pınarında adın ceylanım olsun

 geçmez olsun geçmez olsun

 sensiz bu ömrüm geçmez olsun

 gelmez olsun gelmez olsun

 ayrılık bize gelmez olsun

bu şarkı bizim olsun

 aşkımız sonsuz olsun

gönlümün pınarında adın ceylanım olsun

Pardon! Acaba sizi sevebilir miyim?..


Üretim değil, üretime nispet, tüketim dünyası bu.
Sevgi de hızla tükettiklerimiz arasında...
" Pardon! Acaba sizi sevebilir miyim? "
denilesi devirler yaşanacak artık!..
Buz gibi...
Dünyayı da kendimiz gibi sevgisizliğe mahkum ettik.
Sevmek acizlik ve korku oldu...

Sevilmek şımarıklık ve kandırmaca.
Öyle ya, daha başka nasıl izah edilebilir ki
sevdiğimiz için cezalandırılmamız?
Bugüne kadar kaç kişi var ki, sevdiği için zulüm görmeyen,
ya da görmüşçesine kederlere davetiye çıkartı p
kendine hayatı zehir etmeyen?!
Azdır sanırım.



Sevemediğim için,
sevdiğim halde küçük düşürüldüğüm için,
sevgiyi göz göre göre tükettiğim için
utanç duyuyorum diyebilmeli sevgisizler takımı!




Pardon! Acaba sizi sevebilir miyim?

Neden?
Neden olacak, korkuyorum!
Korkuyor musun?
Evet ya, korkuyorum.
Çünkü seni seversem hemen huyun suyun değişecek.
Sende sevdiğim şeyler farklılaşacak.
Şımaracaksın.
Beğenmez olacaksın artık beni.
Çünkü ben artık muhtaç olmuş olacağım sana, senin gözünde.
Çünkü bilinç altı atacaksın beni önceden programladığın bir yere.
Sesine, görüntüne, ellerine, gülümseyişine
hatta nefesine bile mahkum edilmiş olacağım...
ve adına “Aşk” diyeceksin hemen,
daha ben ne olduğumu bile bilemeden.
Öyle değil mi?



Bilmez misin? Muhtaç olmak acizliktir.
Şimdi seni sevdiğim için cezalandıracaksın beni biliyorum!
Hor göreceksin.
Bekleteceksin.
Aramayacaksın.
Menfaatlerin ön plana çıkacak.
Şayet menfaatlerini de sevmezsem beni sileceksin.


Yalan mı?
Sileceksin işte!
Sonra her gün benden azar azar uzaklaşacağını seyredi p kahrolacağım.



Yahu ben bir seven’im.
Yani seni sevgimle onurlandırmış bir insan.
Dünyayı ayakta tutacak insan kudretinin adıdır Sevgi...
Şimdi ben sevdim diye, bu kudrete ve cesarete sahip oldum diye
sen beni nasıl ve ne hakla cezalandırabilirsin?



Aklım almıyor.
İnsanlığım da!
Yüreğim de!
Yok! ”Seni seviyorum” cümlesini çok sarf etme eskir!
Yok! Herkese “seni seviyorum” deme, sadece aşık olunca kullan!
Yok! “Seni seviyorum” demeden önce bin bir hokkabazlık yap
ve şirin görün ki
sevdiğin sevildiği için kendini dev aynasında görmesin,
onu inlet, süründür, aklını başına getirt, mahvet!
Neden?
Çünkü, bu makbul..



Kaç....
sevsen de sevmesen de kaç!
Neden?
Çünkü kaçan kovalanır aptal!
Kaçan kovalanır...
İyi de, neden sevdiğim için kaçıyorum ki?
Ben kaçacak ne yaptım?
Kaçarak daha mı makbul olacağım?
Kaçarsam daha mı kıymetim anlaşılacak?
Sevmek utanç verici bir şey mi ki kaçmam gerek?!




Anlayamıyorum...
Oysa ben zaten sevdiğimi severek devleştirmişimdir.
Onun dev aynasında kendisini yeniden devleştirmesine ne gerek var ki?


Bir görebilse benim gözlerimle kendini
eminim kıskanacaktır bendeki kendisini...


Yok ama yok!
Bilmez sevgililer sevilmenin eşsizliğini, bilmez...
Ondandır bol keseden sevgiyi böyle tüketişleri...
Ben hiç şımarmayan,
değişmeyen,
yozlaşmayan,
uçu p gitmeyen,
tükenmeyen
sevgi görmedim.
Artık cenaze törenleri iki türlü yapılmalı.
Biri bedenler için,
Diğeri zorla öldürülen sevgiler için!..



Ne demiş Yılmaz Erdoğan,
" Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim "
Anlayın artık varlıkları değil, ihtimalleri sever olduk...
Neden?
Çünkü ihtimaller hayallerimizdir.
Sevmekse hayatın bir gerçeği.
Hayallerimizde sevgilimiz hiç değişmez.



Hatta “seni seviyorum” dedikçe ya gözleriyle, ya elleriyle
ya da tatlı diliyle
“ beni sevdiğin için teşekkür ederim aşkım “ der...
Teşekkür etmek?!
Beni sevdiğin için...
Evet ya.
Bir onurdur, bir ödüldür, bir şereftir sevmek ve sevilmek.


Özgürlüğümüzdür.
Cesaretimizdir.
İnsanlığımızdır.
Ayrıcalığımızdır.


Ama ne yazık ki birde
bütün bunların farkında olamayışımızdır sevmek...
Korkuyorum.
Hep sevdiğim için cezalandırıldım.
Artık “seni seviyorum” derken
bana tuhaf tuhaf bakmayacak varlıkları
daha çok sevmeye niyetliyim...
Bir çiçek gibi...
Bir hayvan gibi...
Bir dağ manzarası gibi...
Bir su damlacığı gibi...



Bir küçük tomurcuk gibi henüz doğmakta olan...
Çünkü
hepsinin insanlarda var olan bir büyük silahtan arındırılmışlığı var.
Yani dilleri yok, dilleri!
Konuşamazlar...
Sadece dinlerler...
Sevginizi anlayarak hissederek dinlerler.
Onlara "Pardon! Acaba sizi sevebilir miyim? " demeniz gerekmez.
Direkt söylersiniz sevginizi hesapsızca, umarsızca...
Saymadan...




Ne güzeldir huzurla sevebilmek.
Ne güzeldir bir çiçeğin kokusu, bir kuşun sesi,
bir manzaranın görüntüsü,
bir sıcacık bakışla ödüllendirilmek.
Bizim için ödül demek, elle tutulabilen bir şeydir.
Bir nesne.
Öznesiz.
Özne biziz...ama nesneye muhtaç.
Özne özneyi sevemez mi?
Nesnesiz öznelik olamaz mı?
Nesne özneyi sevemez mi?



Ben severken bedenimi unutmak istiyorum.
Sadece elimde kalbim olsun.
Bir kısa bir uzun vuruşlarla atı p dursun.
Tek armağanım bu olsun verebildiğim bir sevgiliye.
Bundan kutsalı?
Daha ne olsun!
Anlasın artık beni anlasın.
Sevmek istiyorum
Utanmadan
Korkmadan
Reddedilmeden
Küçük görülmeden
Sevmek...




Ve sevgimi ifade edecek her türlü çılgınlığı
hesapsızca yapmak istiyorum.
Gurur denilen sözcüğü sözlüklerden çıkartmak,
sevdiğim için sevilerek ödüllendirilmek istiyorum...
Bir insanı sevebilme yeteneğimin bulaşıcı olmasını istiyorum.
Ve bu mükemmel hastalık tüm dünyaya bulaşsın istiyorum.
İnim inim inlesin mutluluktan insanlar.
Sevilmekten ölebilsinler belki de!
Sevgisizlikten değil!...



Sevgi üretilsin.
Sevgi ile her şey topraktan fışkırır gibi fışkırsın istiyorum.
Pardon! Acaba sizi sevebilir miyim? diye sormayı değil,
bugün sana “seni seviyorum” demeyi atladım galiba
beni affet diye
hesap soran bir yüreğe ifade vermek istiyorum
mutlu mutlu gülümseyerek...


Şimdi izninizle
bir sorum daha olacak sizlere.
Şayet iki küçük kum tanesi
isterse
sevgi ile
bir fırtına yaratabilir mi?

ALINTI

Girizgah Zamanı

zordu…çok zor
senli zamanlardan
sensiz zamanlara geçiş
ama zaman
girizgah zamanı artık

tükettiğim her an
bir kızıl gülü avuçlar gibiydi
kızıl ve dikenli
sana kanmadan
kanıyordum anlayacağın

hâl…böyleydi
acılar henüz tazeydi
taziyesindeydi bu hikayeyi tanıyan
acıyı… acıyla saran canlar

aşkındı ilk kıvılcımla başlayan
sevda denilen ateşti yanan
sonrası… bir kor ki tutku denen
her şafak göğsüne doğan
sapsarı bir “tülü”

nefesim yettiğince
adımlarken öteleri
biliyorum yitikliğim kalacak
düşsüz…kısır dünlerde
ve yeni anlamlar doğuracak
yüreğimin yanık tınısı

ah…bir burgaçtır ki yaşadığım
ne elim benim ne kolum
tersine dönen bir dünya
tabanlarım gökte sanki
ve yeri adımlamakta
şimdilerde “us”um

ama dedim ya
zaman…girizgah zamanı artık…

28/Ağustos/2008
Avşa Ağustos Günlüğüm

Figen YARAR

"Girizgah"

Farsça bir isim olan kelimenin, sözlük manası kaçacak yer, kaçamak kapısı, söze başlamadan önce söylenilen söz demektir.

"Tülü"
Güneşin doğması, doğuşu.

"Ve siz hiç cennette kadeh kaldırdınız mı? "

Ölmeyi beklemeyin dostlar ;
buyurun Avşaya.

1.AVSA-SANATCILAR-BULUSMASINA BEKLERİZ EFENDİM

http://adalinindunyasi.azbuz.com/blog/yazi/oku/5000000008869126/-1AVSA-SANATCILAR-BULUSMASI---

 

Senden Başka Senden Başka

Benden sorsan ummanlardır derdim
Hani gözlerin var ya
Bülbülleri susturup dinlerdim
Tatlı sözlerin var ya

Katmer katmer gül açar gönlümde
Hani gülüşün var ya
Daha mutlu olamam ömrümde
Beni öpüşün var ya

Senden başka, senden başka
Gözüm görmez hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Duyamam ben hiç kimseyi..


Senden başka, senden başka
Sevemem ben hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Olamam senden başkasıyla..

Dizlerim titrer sen görününce
Hani o gelişin var ya
Aklımdan çıkmaz bütün ömrümce
O çapkın gülüşün var ya..

Bir ilkbahar yağmuruydu sanki
Ardından güneş doğar ya
Yaktı bir ateş gibi inan ki
O kor dudakların var ya..

Senden başka, senden başka
Gözüm görmez hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Duyamam ben hiç kimseyi..

Senden başka, senden başka
Sevemem ben hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Olamam senden başkasıyla..

Senelerdir bu kalp senin için kanadı,

Sensin yaşamın, yaşamanın tadı,

Sen varsan var, mutluluğun adı.

Sen kalbimin süsüsün Mor Menekşe’m.

Kirpiklerin gibi dimdiksin ben varsam yanında,

Asalet var biliyor musun senin kanında?

Seni beklerken kalmışım sabahın ayazında,

Sen yaşama sebebimsin Mor Menekşe’m.

Seninle olmak piyangoysa bana,

Amortiye de razıyım, bak bu yana,

Gözlerimde kal, doyayım kana kana.

Hadi gel “Mor Menekşe’m”, yazık bu cana.

Bir hiçim sensiz, duy sesimi bana kıyma,

Bırak nazı gel artık, inadına uyma,

Seni rüyalarımda gördüğümü, gördüm sanma,

Beni sensizlikle cezalandırma Mor Menekşe'm!